Deel 2 : Tot hier en  niet verder – gezonde grenzen

Deel 2 : Tot hier en niet verder – gezonde grenzen

In deel 1 van de blog ’tot hier en niet verder’, kon je lezen hoe je ‘(on)gezonde grenzen ontwikkelt en waarom het zo belangrijk is om je grenzen aan te geven.  In deze blog ga ik dieper in op hoe je concreet een gezonde grens trekt en op een verbindende manier communiceert.

Stap 1een gezonde grens trekken, begint met het VOELEN van jouw grens.

En daar wringt het schoentje al.  Je voelt het niet eens omdat je al heel lang geleden hebt geleerd om maar niet te voelen, je aan te passen, jezelf weg te cijferen.  Je hebt dus opnieuw ZELFBEWUSTZIJN te ontwikkelen.  Terug contact leren maken wat jou energie geeft, wat belangrijk is voor jou. Welke waarden zijn belangrijk in je leven en hoe wil je hiernaar leven? Het betekent zelfliefde en zelfcompassie ontwikkelen om hiervoor te kiezen en nee te zeggen tegen een verzoek van buitenaf.  Een verzoek wat niet (meer) bij je past.

Een tweede belangrijke manier om meer ZELFBEWUSTZIJN te ontwikkelen, is terug contact te maken met je fysieke lichaam en te leren voelen wat daar te voelen is. Wanneer iemand over je grenzen gaat, voel je dit ergens in je lijf: je verstijft, je krijgt een krop in de keel, je voelt het kolken vanbinnen, je darmen beginnen te borrelen… JOUW LICHAAM REAGEERT. Wat er gebeurd of gezegd geweest is, blijft op jou plakken. Je blijft erover piekeren en in je hoofd houd je allerlei conversaties met jezelf over wat er gebeurd is.

✏️ Pak pen en papier en schrijf hierover gedurende 10 minuten: Wat precies heeft jou geraakt? Wat doet dit met jou? Welk gevoel heb je hierbij? Waar heb je echt behoefte aan? Wat zou je willen zeggen, etc… op die manier word je je meer en meer bewust van waar nu precies jouw grens ligt en wanneer die geraakt wordt.

Stap 2 :  communiceer jouw grens op een verbindende manier, zonder verwijten naar de ander

Ook al lukt het jou misschien niet op het moment zelf, je mag er altijd later op terug komen en alsnog aangeven waarmee je zit. Zeker in het begin, heb je eerst voor jezelf klaarheid te brengen in wat er nu precies in jou is omgegaan en waar je behoefte aan hebt.

Heb je hier helderheid over, communiceer jouw grens volgens de volgende vier stappen:

  1. benoem het gedrag wat niet meer werkt voor jou
  2. geef aan hoe je je hierbij voelt
  3. zeg waar je behoefte aan hebt
  4. formuleer je verzoek aan de ander

Ik voeg er graag een vijfde stap aan toe, die niet echt een aparte stap is, maar meer de energie waarmee je jouw grens communiceert en dat is :

  1. benoem jouw intentie voor het communiceren van de grens: bijv rust creëren voor jezelf, de vriendschap of samenwerking versterken, eerlijk zijn met de ander, etc…

👉 Bijv: je vriend klaagt steen en been over zijn werk, maar doet er niks aan en jij hebt het helemaal gehad hiermee want het verhindert om te genieten van een ontspannen moment met je beste vriend. Zeg dan: lieve vriend, je weet dat ik je doodgraag zie, maar we praten nu een uur over jouw problemen op het werk en het advies dat ik jou geef, lijkt niet aan te komen. Ik voel mij hier een beetje machteloos in en waar ik behoefte aan heb, is ontspanning na een drukke werkweek samen met jou, mijn dierbare vriend. Ik zou het heel erg waarderen als we het onderwerp nu kunnen veranderen en over positieve zaken kunnen praten, want die zijn er ongetwijfeld ook.

Je geeft je grens aan, je zegt wat je wel en niet meer wilt en je uit tegelijkertijd je appreciatie voor de vriendschap. Als je vriend dit niet kan horen, is het misschien tijd om een nog grotere grens te trekken en afstand te houden.

Stap 3 : herhaal jouw grens

Wellicht moeten mensen wennen aan de nieuwe jij, dus je zal jouw grenzen moeten herhalen. Dat is geen kwestie van kwade wil van de ander. Jouw grens is jouw verantwoordelijkheid, daar moet de ander niet voor zorgen. Regelmatig heb ik het gesprek met cliënten dat ze verwachten dat éénmaal je het gezegd hebt, de ander het wel zal begrepen hebben. Ze geraken teleurgesteld in de reactie van de ander: ‘dan trek ik eens een grens en dan reageert hij zo’. Je kan niet verwachten dat er automatisch een positieve en begripvolle reactie van de ander tegenover staat. Als men gewoon is van jou dat jij altijd ja knikt en nu zeg je nee, dan is het even schrikken en sommigen gaan het ook echt niet leuk vinden. Gaandeweg als jij die spanning leert verdragen en jouw grens gaat herhalen, ga je merken dat na verloop van tijd jouw omgeving dit wel ok gaat vinden en zelfs naar jou opkijkt omdat jij er zo goed in slaagt om je grens te trekken.

Blijft de ander hardnekkig over jouw grenzen gaan, mag jouw grens ook zijn om uit de relatie (vriendschappelijk of ander) te stappen.

Dit was het, tot hier en niet verder, over gezonde grenzen trekken!

Vind jij het lastig om een gezonde grens te trekken, voelt dit erg beangstigend? Ben je bang om anderen teleur te stellen en zorgt dit er keer op keer voor dat jij je laat meeslepen in iets wat je eigenlijk niet wilt? Of voel je een muur om je heen staan die je verhindert om echte verbinding te maken met anderen?

Neem contact op! Samen gaan we op weg om stap voor stap bewust te worden van jouw grens en hoe je deze op een verbindende manier kunt communiceren.

 

Tot hier en niet verder – Deel 1 gezonde grenzen

Tot hier en niet verder – Deel 1 gezonde grenzen

Ik wil niet langer over mijn grenzen laten gaan, zei hij. Ik ben altijd zo met de omgeving bezig dat ik niet bij mezelf geraak. Wanneer mensen over mijn grenzen gaan, heb ik het niet eens door. Ik voel mijn grenzen niet. Wanneer ik opkom voor wat ik wil, voel ik mij enorm schuldig. Opkomen voor mezelf, betekent dat dit ten koste gaat van de ander en dat vind ik heel moeilijk. In relaties met anderen is het all the way, dan vertel ik mijn hele leven of ik trek een muur op en houd afstand… Ik wil beter kunnen aanvoelen bij wie ik mij kwetsbaar kan opstellen en bij wie niet ipv telkens opnieuw teleurgesteld te worden. Wat ik wil kunnen zeggen tegen iemand is: tot hier en niet verder… zonder me schuldig te voelen…”

Het thema grenzen is een veel voorkomend thema bij cliënten. In deze blog neem ik je mee in hoe iemand (on)gezonde grenzen ontwikkelt. Welke mechanismen hier aan ten grondslag liggen en waarom het zo belangrijk is om een gezonde grens te trekken. In deel 2 van ‘tot hier en niet verder’, vertel ik je hoe je een gezonde grens trekt en communiceert op een verbindende manier. In de vierde summer episode van de podcast Energiek, kan je geheel nog eens beluisteren: tot hier en niet verder, over gezonde grenzen.

Hoe ontwikkel je (on)gezonde grenzen

Als baby word je geboren als een spons. Als baby heb je geen grenzen, je hangt volledig af van anderen om te overleven. Je komt met een behoefte tot verbinding op de wereld. Je hebt VERBINDING nodig om te kunnen overleven. Daarnaast ontwikkel je de behoefte aan AUTONOMIE, om je eigen IK te kunnen zijn.

Het groeien in die eigen autonomie betekent in sommige situaties een bedreiging voor de verbinding.

Maw, wanneer het kind in zijn volle autonomie gaat staan, wordt het afgewezen door de ouders. De verbinding wordt verbroken. Dit gebeurt met de beste intenties: de ouders willen het kind veilig houden, weg van gevaar of omdat ze in hun opvoeding bepaalde overtuigingen hanteren en weinig ruimte laten voor andere zienswijzen. En soms, in uitzonderlijke situaties is er helemaal geen ruimte voor de eigen autonomie omdat één of beide ouders kampt met een psychische kwetsbaarheid, zoals depressie, borderline, narcisme, etc… Het kind leert onbewust dat het niet veilig is om zichzelf te zijn of dat er iets mis is met hem. Het kind gaat vervolgens heel erg zijn best doen, de eigen behoeften opzij zetten en meer en meer zorgen voor de ouders om toch maar verbinding te kunnen houden en zich erkend, geliefd, gewaardeerd, etc… te voelen. Die strategie kan leiden tot de ontwikkeling van een grote people pleaser. Eigen grenzen worden bijgevolg niet meer gevoeld. Of het kind trekt een muur op en laat niemand meer toe.

Heb je als kind de boodschap meegekregen dat het veilig is om jezelf te zijn, je eigen autonomie en je eigen authenticiteit te onderzoeken, dan is de kans groot dat je makkelijker een gezonde grens kan aangeven. Reageerden je ouders boos, teleurgesteld of werd je afgewezen, dan heb je als kind de boodschap meegekregen dat het onveilig is om voor jezelf op te komen. Voor iemand die is opgegroeid in een toxische gezinssituatie kan de angst voor het trekken van een gezonde grens zelfs aanvoelen als een doodsangst: ze hebben het gevoel dat ze van de wereld zullen gevaagd worden wanneer ze opkomen voor zichzelf. Alsof ze op zichzelf geen bestaansrecht hebben, er niet mogen zijn. Ze ontlenen hun bestaansrecht als het ware aan het pleasen van anderen.

IT’S OK

TO SAY NO

Waarom is het trekken van gezonde grenzen zo belangrijk?

Zowel in persoonlijke als in professionele relaties is het belangrijk om gezonde grenzen te stellen. Voor jezelf én voor de ander. Zonder die duidelijke grenzen weet jouw omgeving niet waar ze aan toe zijn bij jou. Voor jezelf leidt dit al snel tot teleurstelling, frustratie of onmacht.

Het stellen van een grens, is een dienst die je aan jezelf en aan je omgeving levert: door duidelijk te zijn in hoe je wilt dat anderen jou behandelen, kan je een gezonde relatie met iemand opbouwen en komen tot een diepgaande en authentieke VERBINDING ipv in een BINDINGSPATROON vast te komen zitten (bijv. ik ben het maar waard om graag gezien te worden wanneer ik mezelf en mijn behoeften wegcijfer).

Dit vraagt enige vorm van moed. Het vraagt zelfliefde en zelfcompassie om aan te geven wat werkt voor jou en wat niet. Dit houdt het risico in dat de andere zich teleurgesteld, boos of verdrietig voelt. Leren om niet de verantwoordelijkheid over te nemen over de reactie van de andere, is dé uitdaging. Mensen die gezonde grenzen kunnen aangeven, weten waar ze voor staan en durven hier ook voor te gaan staan, met respect voor de reactie van de ander hierop, zonder hierover de verantwoordelijkheid over te nemen of zich schuldig te voelen.

Klaar om met het trekken van gezonde grenzen aan de slag te gaan?
Lees in deel 2 van ‘tot hier en niet verder hoe je een gezonde grens trekt en communiceert (link naar deel 2 vd blog)

Loop jij nog vast in je schuldgevoel?  Voel je je erg angstig wanneer je nog maar denkt aan opkomen voor jezelf tegenover een collega, leidinggevende, partner, vriend, etc…  Neem contact op!

Samen gaan we op weg om duidelijk te maken waar jouw grens ligt en hoe je die kan communiceren zonder schuldgevoel.

Stressbrein

Stressbrein

De vakantie komt eraan, een periode waarin de aanvragen voor coaching toenemen. Waarom? Omdat we volhouden tot aan de volgende vakantie en dan zal het beter gaan… Maar dan gebeurt het, je haalt het net niet. De dokter schrijft je thuis met een burn-out… en nu wil je dit zo snel mogelijk opgelost zien en je vraagt je af wat je er kan aan doen om dit te fixen. Je belt mij op en je vraagt een afspraak: zo snel mogelijk. En dan de ontgoocheling, ik kan je niet op je wenken bedienen, want ik ben met vakantie.  Dat ik vakantie heb, en ja ik neem vier weken vakantie, willen ze niet horen… is die gek? Vier weken vakantie, wie kan zich dat permitteren…? Het is hun stressbrein dat spreekt, dat geen tegenslag meer kan dragen… elke kleine tegenvaller is er teveel aan.

Wanneer je tegen een burn-out aanloopt of er middenin zit, loop je vast in je stressbrein. Je kan niet meer relativeren, afstand nemen of tot creatieve oplossingen komen en je bevindt je in een continue staat van spanning.

Hoe je een stressbrein ontwikkelt, wat het precies is, de impact ervan op je fysieke, mentale en emotionele welzijn en hoe je eruit geraakt, ontdek je in de eerste summer episode van de podcast ‘energiek’ en kan je lezen in deze blog.

Is stress positief of negatief?

Stress is van oorsprong positief. Het zorgt ervoor dat we in beweging komen, dat we onze doelen realiseren, dat we een tand bijsteken om een deadline te halen. Daar is niks mis mee. Het zorgt voor evolutie, innovatie, vooruitgang en resultaten. Stress wordt maar negatief, wanneer we er niet meer in slagen om onszelf af te schakelen of rust te nemen. Je gaat maar door, begint maaltijden over te slaan, je begint slechter te slapen en meer te piekeren, je krijgt een kort lontje en je spreekt niet meer af met vrienden en familie want zelfs dit wordt een opgave.

Zolang er balans is en je de stress pieken afwisselt met voldoende rustmomenten, is er niks aan de hand en spreken we van een gezonde portie stress die bij het leven hoort.

Hoe ontwikkel je een stressbrein?

Gezonde stress houdt onze hersenen vitaal en sterk. Gezonde stress is kort en krachtig, er komt adrenaline en cortisol vrij en het lichaam wordt klaargemaakt om de uitdaging aan te pakken. Je krijgt een verhoogde hartslag, je pupillen verwijden, je ademhaling wordt korter en sneller, je begint te transpireren. Je lichaam maakt zich klaar om te VECHTEN, VLUCHTEN OF TE BEVRIEZEN. Dit oeroude instinct, ook het reptielenbrein genoemd, heeft maar één missie en dat is overleven. Het effect van deze kortstondige stressreactie is verslavend: het geeft een ‘Yes, I did it gevoel’ waardoor je zelfvertrouwen een boost krijgt. Je ervaart voldoening over hetgeen je bereikt hebt.

Chronische stress

Onderzoek toont aan dat chronische stress leidt tot inkrimping van het brein. Je wordt er letterlijk dommer van.

Waar we in onze huidige samenleving te weinig rekening mee houden, is om na de spanningspiek tot rust te komen. Cortisol heeft naast het energie mobiliserend effect, een sterk toxisch effect als het chronisch aanwezig is. Het maakt je letterlijk ziek en we voelen dit in ons lichaam: hoofdpijn, nek- en schouderklachten, maag- en darmproblemen. We zijn meesters in het negeren van die lichamelijke signalen en we zetten door: ‘Doe niet zo flauw’, zeggen we tegen onszelf. Ons lichaam heeft na de stresspiek behoefte aan herstel. Onder druk van de ratrace slaan we het rusten over, staat de boog continu gespannen en staan we 24u/24u ‘aan’. Doelloos scrollen op je telefoon, wordt door je hersenen nog steeds gezien als werken. Of stress nu veroorzaakt wordt door een reële gebeurtenis (in de file staan, een verkeerde opmerking van je leidinggevende, de werkdruk, etc… ) of door het piekeren over een situatie, maakt niet uit. Het effect is hetzelfde. De gaspedaal blijft ingedrukt. Je blijft doorgaan ook al is de energie op. Kleine slechte gewoontes sluipen er zachtjes in en je houdt vol, want nog even en dan zal het rustiger worden.

Hoe meer stress, hoe rigider je gaat denken. Je blijft als het ware hangen in je reptielenbrein, waarbij er storingen komen op de verbinding met je neocortex, je rationele brein wat ervoor zorgt dat je kan relatieveren, plannen en creatieve oplossingen kan bedenken. Je bent niet meer in staat om andere perspectieven of standpunten te onderzoeken. Flexibiliteit in je denken, neemt af: het is zo en je slaagt er niet meer in om een ander perspectief aan te nemen. Dit is ook de reden waarom mensen die tegen een burn-out aanlopen er vaak zelf niet uit geraken en vast komen te zitten. Hen erop wijzen, helpt niet. Dit wordt vanuit het reptielenbrein geïnterpreteerd als alweer een bedreiging’, een ‘aanval’ waartegen ze moeten vechten of van wegvluchten. Ze voelen zich onbegrepen en zien niet in hoe anderen zo rustig kunnen blijven onder de gegeven omstandigheden. Bewuste keuzes maken, lukt niet meer en ze komen vast te zitten in angst en onzekerheid. Dit kan evolueren in regelrechte paniekaanvallen of paranoia gedachten.

Hoe geraak je uit het stressbrein?

Dé vraag die ik meestal krijg van iemand die vastzit in zijn stressbrein, is: Wat kan ik DOEN om er zo snel mogelijk uit te geraken… Geef mij opdrachten, huiswerk, een lijstje wat ik kan afwerken om eruit te geraken. Ik zie de angst in hun ogen en het afgrijzen wanneer ik hen de twee sleutels tot herstel meegeef:

Stap 1 : De schaamte voorbij rusten

Het belangrijkste en tevens het moeilijkste voor iemand die vastzit in zijn stressbrein, is rust nemen, NIKS DOEN. Want heel het lichaam staat stijf van de spanning. Het patroon actie nemen, is het meest gekende patroon wat ook steeds resultaat heeft opgeleverd, dus dat werkt. Niks doen, is voor ‘lazy bastards’ en rusten wil zeggen dat ik het niet aankan, en daar zit weer heel veel schaamte op en vaak een schuldgevoel.

Een schuldgevoel naar:

  • de collega’s: ‘ik laat mijn collega’s in de steek’
  • de partner en kinderen: ‘zij zijn heel de dag gaan werken, naar school geweest en ik heb alleen maar in de zetel gelegen’
  • Tav hun ‘ideale zelf’: ‘Ik heb een job waar je dit in principe niet van kan krijgen, ik had dit moeten aankunnen, ik ben een zwakkeling.’
  • Tav de ruimere familie & vrienden: ‘ik heb het hen nog niet durven vertellen’

Hoe hard dit ook tegen hun natuur is, is dit the only way out. Door rust te nemen, te ademen, te gaan wandelen, in de natuur te vertoeven, kan de verbinding met de neocortex hersteld worden en kan er terug perspectief, relativering en creativiteit ontstaan.

Stap 2: word je bewust van je verslaving

De volgende stap, is bewust worden van de onderliggende drijfveren die dit automatische gedrag, sturen. Ik maak de vergelijking met stoppen met roken: ik zeg wel dat ik wil stoppen met roken, maar voor ik het weet, heb ik een sigaret vast en dit heeft niet altijd en alleen te maken met de lichamelijke behoefte aan nicotine. Hier is een belangrijke andere drijfveer aan verbonden: het geeft me een momentje rust, een momentje me-time, of geeft sociaal contact, etc… Maw, jouw automatische reactie wordt gestuurd door een onderliggende behoefte: anderen pleasen, perfectionisme, het vermijden van teleurstelling of confrontatie, een te groot verantwoordelijkheidsgevoel, etc…. Deze oude gewoonten zitten diep ingebakken waardoor het moeilijk is te zien dat er andere reacties mogelijk zijn op de situatie die stress veroorzaakt.

Deze automatische gedragspatronen zijn copingmechanismen die al heel vroeg in het leven ontstaan zijn en die vaak ook echte sterktes zijn geworden. Ze hebben hen gebracht waar ze nu staan, waardoor het loslaten van deze patronen ook beangstigend kan zijn.

Hoe lastig en onmogelijk het ook lijkt te zijn, verandering en meer rust is mogelijk waardoor je uit je stressbrein geraakt en stresserende situaties terug met een frisse blik kan aanpakken.

 

  • Nood aan ondersteuning hiervoor?
  • Loop jij vast in je stressbrein?
  • Voel je schuld en schaamte?
  • Wil je rust nemen, maar slaag je hier maar niet in?

    Ik begeleid jou graag!

Check zeker ook het Energie Herstelplan bij Burn-out wat je ook al een hele eind op weg kan zetten via de ENERGY STUFF pagina.

Ik heb wel gerust, maar ik ben niet ‘uitgerust’

Ik heb wel gerust, maar ik ben niet ‘uitgerust’

Ik wou je nog spreken voor ik terug aan het werk ging.

De afgelopen zomerperiode heb ik gemerkt hoeveel stress ik vasthield in mijn lichaam door de druk op het werk. De druk die ik zelf naar me toetrek omdat ik altijd klaar sta om er nog een projectje bij te nemen, daar ben ik mij meer en meer bewust van

Louise is dan ook een echte ‘go-getter’. Geef haar een opdracht waar ze kan achterstaan, waar ze een intellectuele uitdaging aan heeft en ze is vertrokken, ze gaat er voor. Ze vaart daarbij haar eigen koers, ze weet wat ze wil. Ze heeft de meeste ervaring binnen het team die ze goed kan inzetten in de extra projecten die haar worden gegeven. Ze krijgt hiervoor de nodige erkenning en waardering van haar directeuren. Ze weten: ‘she gets the job done’ en dit appelleert op haar verantwoordelijkheidszin, haar idee over zichzelf dat ze het ook allemaal kan dragen. Dit beeld over zichzelf werd gecreëerd tijdens haar jeugd. Ze was de tweede oudste van 7 kinderen en zij was als een tweede mama, chauffeur, vertrouwenspersoon voor alle jongere kinderen. Hiermee wou ze vooral haar ouders ontlasten. Ze hield het huishouden mee draaiende en dat vond ze ook leuk. Ze bracht de youngsters naar het voetbal, volleybal of andere activiteiten. Ze deed dat wel even, geen probleem.

Die gedachte is nog steeds een drijfkracht, ik pak het er wel even bij, no problem, het is zo gebeurd. Daarom doet ze ook alles liever zelf, dan is het ook zo gebeurd, dat is het meest efficiënt. Dat ze hiermee het team in aangeleerde hulpeloosheid houdt, krijgt ze meer en meer door. Maar ze vindt het ook leuk om al die ballen in de lucht te houden en hierbij ook waardering en erkenning te krijgen van haar omgeving. Alleen op het thuisfront leidde dit wel eens tot spanningen met haar partner wanneer ze nog maar eens om 20u aan een online vergadering begon en ze niet mee de kinderen in bed kon steken. Ook bij haarzelf begon het meer en meer te wringen. Dit kon toch niet de bedoeling zijn. Het leuke ging er stilaan af of het woog in elk geval niet meer op tegen de inspanningen die ze er moest voor leveren en de opofferingen die ze ervoor moest doen. Haar harde werk begon meer en meer aan haar te knagen.

Afgelopen zomer heeft ze de impact van het drukke schooljaar op haar lichaam gevoeld. Haar lichaam was uitgerust na twee maanden vakantie. Ze voelde dat dit ‘normaal’ zou moeten zijn, zelfs wanneer ze aan het werk is: “ik zou me niet continu oververmoeid moeten voelen.” Ze had tijdens de zomervakantie het sporten terug opgepakt en dat deed haar heel veel deugd. Ze was fysiek uitgerust, maar ze keek op tegen terugkeren naar het werk:

Ik heb wel gerust, zei ze, maar ik voel met niet uitgerust.

“Ik ben twee maanden continu bij de kinderen geweest en heb geen moment voor mezelf gehad. Ik merk dat de kinderen niet graag naar de opvang gaan, dus heb ik ze meestal bij mij gehouden. Ondanks dat ik fysiek uitgerust ben, ben ik nog steeds mentaal leeg. Het lijkt alsof mijn vakantie nog moet beginnen en het nieuwe schooljaar staat terug voor de deur. Ik voel nu al dat als ik niet oplet, ik terug op die sneltrein terecht kom en dan ben ik weer vertrokken voor een vermoeiend jaar. Ik wil echt meer work-life balans gedurende heel het schooljaar en niet alleen tijdens de vakantie.”

We onderzochten waardoor haar energie wegstroomt en wat ze hier aan kan doen om haar work-life balance in evenwicht te houden tijdens het schooljaar.

 

1. Haar plek in het systeem

Het probleem begint met haar plek binnen het schoolsysteem. Het is een basisbehoefte van elke mens om zijn plek in het systeem te kennen. Haar rol is onduidelijk en wanneer je rol onduidelijk is, leidt dit tot frustratie en ongenoegen. Ze heeft een formele rol als leerlingenbegeleider. Daarnaast is ze aangeduid als trekker van de beleidscel gedrag en zorg. Binnen het team leerlingbegeleiders neemt ze bijgevolg de positie van ‘leider’ in, zonder het formele mandaat van leidinggevende. De collega’s stellen haar de meest operationele vragen, waar zij een beslissing over moet nemen. Op die manier wordt ze meer en meer belast met taken die haar geen energie geven, alleen maar energie kosten. Hierdoor komt ‘geven en nemen’ ook in disbalans. Een volgende aanleiding voor meer stress op het werk.

2. balans in geven en nemen

Louise doet deze coördinatie bovenop haar fulltime job als leerlingbegeleider. Er wordt geen tijd voorzien, noch krijgt ze een financiële waardering voor de extra inspanningen. De leerlingenbegeleiders komen uit verschillende campussen die eilandjes vormen binnen het team leerlingenbegeleiders. Zij investeert veel tijd en energie om er een groter team van te maken die gaan voor één visie, maar omdat het formele leiderschapsmandaat niet bij haar ligt, stroomt de energie vaak gewoon weg zonder duurzaam resultaat. Zij krijgt hiervoor de nodige schouderklopjes van haar directeuren, waar ze uiteraard heel dankbaar voor is. Maar ze voelt dat dit niet langer voldoende compensatie is voor de geleverde inspanningen.

3. Erbij horen

Iedereen wil erbij horen en psychologische veiligheid ervaren in het systeem waartoe men behoort. Via een tafelopstelling kwamen we erachter dat het voor haar niet duidelijk is bij welk team zij echt hoort. Door haar unieke positie als vertrouwelinge van haar campus directeuren en door een verantwoordelijkheid op te nemen die formeel bij de rol van de campus directeur hoort, stijgt ze op in de hiërarchie (vergelijkbaar met de rol die ze opnam in haar gezin van herkomst). In de realiteit staat op ze op gelijk niveau met haar collega leerlingbegeleiders, waar ze ook het liefst wil bij horen. Dit geeft spanningen en onduidelijkheid, waardoor er energie verloren gaat.

De onduidelijkheid in haar rol, haar echte plek in het systeem, de disbalans in geven en nemen en de onveiligheid van ‘nergens’ echt bij te horen, zorgen ervoor dat ze in stress zit tijdens het schooljaar. Of anders gezegd, door duidelijkheid te creëren in haar rol en het bijbehorend mandaat, kan ‘geven en nemen’ terug in balans komen en wordt ook duidelijk tot welk team ze behoort. Hierdoor kan ze haar stress level verminderen en kan de energie terug stromen.

4. Bestemming work-life balans

Hiervoor heeft ze het gesprek te voeren met haar directeuren. Het gesprek over wat ze wilt en niet meer wilt. Dit voelt oncomfortabel, want haar ‘magische beweging’ is om het allemaal wel even te regelen, om alle ballen in de lucht te houden en meer verantwoordelijkheid naar zich toe te trekken dan formeel bij haar rol hoort. Zo kennen ze haar ook en haar omgeving gaat het vreemd vinden als ze een andere Louise te zien krijgen. Dit schrikt haar wel wat af. Maar ze voelt als ze de moed kan opbrengen om dit gesprek ten gronde te voeren en vast te houden aan wat zij wilt, ze het schooljaar goed kan inzetten en ze haar work-life balans beter zal kunnen behouden, waardoor ze zelf veel gelukkiger gaat zijn en ook haar gezin.

Voel jij je na de vakantie ook niet uitgerust of zijn de batterijen ondertussen weer bijna leeg na enkele weken terug aan de slag te zijn? Neem contact op! Ik begeleid jou graag naar meer energie in je werk en in je leven.

Weg van leegte, op weg naar vervulling in 6 stappen

Weg van leegte, op weg naar vervulling in 6 stappen

Ik wil meer balans, tussen werk en privé“, startte hij onze kennismaking. “Ik heb de afgelopen jaren alleen maar gewerkt, altijd druk bezig geweest. Door corona ben ik geconfronteerd met hoe leeg mijn leven is, toen alles stil viel en ik alleen thuis bleef. Mijn werk voelde niet meer zinvol aan, mijn leven leek in al die tijd niet geëvolueerd te zijn. Ik heb alleen maar gewerkt en klaargestaan voor anderen.”

Stuck in emptiness

Hij is niet alleen. Velen onder ons zijn gericht op altijd ‘bezig’ zijn, op zoek naar een gevoel van ‘nuttig zijn’. Tegelijkertijd lopen we weg van de pijn die het gevoel van leegte ons geeft. Elke afleiding is goed, zonder jezelf de vraag te stellen: ‘wil ik dit wel echt doen?’ Als het zwaartepunt van je beslissing om te kiezen voor een bezigheid, bij anderen ligt en niet bij jezelf, raak je dubbel in de problemen. Als jij niet weet waar je naartoe wilt, vullen anderen dit graag voor jou in. Je kan je eigen waarden niet straffeloos blijven overtreden. Door steeds bezig te zijn, loop je ongemerkt voorbij aan datgene wat echt belangrijk is.

Door nooit stil te staan tijdens je zoektocht naar ‘zinvolheid’, raast het leven ‘zinloos’ aan jou voorbij.

Dat is de ironie van het verhaal: Je geraakt ‘stuck’ in de leegte waar je zo hard van wegliep.

[/et_pb_divider]
[/et_pb_column]

The road to happiness

In deze blogpost leer ik je hoe je NEE kan zeggen tegen activiteiten die jou schijnbaar ‘redden’ van een gevoel van leegte op korte termijn, en JA kan zeggen tegen activiteiten die jouw leven echt ‘VERVULLING’ geven op lange termijn.

De weg naar een vervuld leven, is de weg van bewustwording: Bewust worden van wat je wilt en niet meer wilt, zodat je het stuur van je leven in handen kan nemen ipv gestuurd te worden vanuit jouw ‘automatische piloot’. Ook jij kan dit, door het instellen van je GPS op weg naar vervulling in 6 stappen.

STAP 1: Wat is jouw bestemming?

Om je leven op het juiste spoor te krijgen, moet je weten waarnaartoe. Je hebt een doel nodig. Als je geen doelen hebt, is de kans groot dat je niet vindt wat je zoekt. Wanneer een doel stellen te moeilijk is, denk eens na over wat jouw prioriteiten zijn of welke waarden belangrijk zijn voor jou: jouw kinderen, je gezondheid, je gezin, je werk, etc… en benoem wat je graag anders zou willen zien op vlak van die prioriteiten en waarden.

STAP 2: Wat is jouw startpositie?

Als je niet weet vanwaar je vertrekt, loop je het risico op dezelfde plek uit te komen. Hoe ziet jouw realiteit vandaag eruit? Bepaal je zelf de richting of wordt deze vooral door jouw omgeving bepaald? Rol je van het ene in het andere of kies je bewust voor hetgeen je doet. Als je naar jouw agenda kijkt zowel werk als privé, hoeveel tijd spendeer je aan de zaken die echt belangrijk zijn voor jou en hoeveel aan zaken die ‘opgelegd’ zijn door jouw omgeving. Spendeer je je tijd aan mensen die jou energie geven of aan mensen die jou energie kosten? Hoe voelt dit? Wat levert jou dit op? Wat is het effect van dit gedrag op lange termijn?

STAP 3: Kies je route.

Meerdere wegen leiden naar jouw bestemming. Kies je voor sightseeing onderweg, de snelste route of wil je juist snelwegen vermijden? Welke opties heb je om je doel te bereiken? Wat wil je anders doen? Hoe zal jouw leven eruit zien als je de zaken anders aanpakt? Welke activiteiten doe je, welke niet meer? Met wie doe je deze en met wie niet meer? Welk gevoel geeft jou dit? Wat levert jou dit op?

STAP 4: Wat zijn de roadblocks?

Wat houdt jou tegen om jouw bestemming te bereiken? Om tijd en aandacht te spenderen aan jouw prioriteiten? Wat vermijd jij? Wat ben je geneigd te doen onder druk van de dagelijkse realiteit? Wat heb je los te laten om je doelen te kunnen realiseren? Wat heb je te accepteren of toe te laten, welke confrontatie dien je aan te gaan? Tegen wie of wat heb je nee te zeggen?

STAP 5: Ik ga op reis en ik neem NIET mee…

Denk je nu, maar dat lukt me niet om NEE te zeggen? Dit betekent dat ik iemand moet teleurstellen, dat ik niet voldoe aan de verwachtingen van buitenaf. Dit durf ik niet. Dat kan. Soms vinden mensen het moeilijk om verandering in hun leven te brengen, omdat de pijn nog niet erg genoeg is, omdat ze nog niet aan de grond zitten. Kiezen voor wat je echt wilt, gaat gepaard met ‘loslaten‘. Loslaten van oude patronen, van wat anderen gewoon zijn van jou, van het beeld dat je van jezelf hebt, etc… In dit loslaten kan je een onvermogen ervaren, je vindt het lastig en je wilt liefst terug naar je comfort zone en je vertrouwde ‘vlucht’ gedrag.

Stel jezelf de volgende vraag:
Voel je je slecht genoeg om verandering te brengen of wil je nog wachten tot je je nog slechter voelt? Is het sop de kool waard om de verandering door te voeren?

Wat is voor jou belangrijker in het leven: altijd ‘bezig’ zijn teneinde een gevoel van nuttig zijn te kunnen ervaren en tegelijkertijd een gevoel van ‘leegte’ te vermijden of invulling kunnen geven aan jouw doelen en prioriteiten?

Als het sop de kool niet waard is, wat maakt het probleem tot een probleem voor jou? Misschien is het wel helemaal ok zo voor jou. Dan ben je klaar en hoef je niets te ondernemen ?.

STAP 6: Neem plaats achter het stuur en start de navigatie!

Denk aan je bestemming, je doel en kijk naar de activiteiten die de komende dagen op je af komen en stel jezelf de vraag: Wat is het nut van deze activiteit? Is het vooral bezigheid om het gevoel van leegte te vermijden of draagt ze werkelijk bij tot de prioriteiten die ik in mijn leven heb gesteld? Waarom zou ik er tijd en energie in steken? Wat maakt die activiteit zo belangrijk voor mij? Wat levert het doen ervan mij op?

Welke activiteiten schrap je in je agenda morgen, overmorgen, de komende week? Tegen wie zeg je nee? Waarvoor komt er dan ruimte? Welke activiteiten ga je wel doen en hoe dragen deze bij tot jouw doel? Welk gevoel geeft jou dat? Welke waarde die belangrijk is in jouw leven, krijgt hiermee invulling? Wat doet dit met het beeld dat je van jezelf hebt en wat anderen van jou hebben?

[/et_pb_divider]
[/et_pb_column]

The road is the destination

Je bent vertrokken vol goede moed en bij de volgende bocht, wijk je al snel af terug naar het gekende pad. Dat is perfect normaal, wees niet te streng voor jezelf. Wees je bewust dat je je af en toe van de bestemming zal laten afbrengen door anderen, door omstandigheden en druk van buitenaf. Dat is niet erg. Sta erbij stil en kijk wat je ervan kan leren. Dat is het groeiproces, dat is het ‘onderweg‘ zijn in je ontwikkelingsproces. Tot slot, vier de successen, want die zijn er ook! Persoonlijke ontwikkeling is hard werken en dat verdient op tijd en stond een beloning voor jezelf!

Wil jij ook gaan voor het GROTE GELUK i.p.v. vast te zitten in ‘trigger happy’ zonder vervulling. Voor echte RUST in je leven ipv ‘gemoedsrust’ voor de minste ‘last’. 

Heb je nood aan een gids, een begeleider op jouw ‘road to happiness’? 

Vier strategieën die je angst om te hervallen in een burn-out, ombuigen naar vertrouwen

Vier strategieën die je angst om te hervallen in een burn-out, ombuigen naar vertrouwen

Na een proces van maanden, misschien zelfs jaren, ben je eindelijk zo ver: Je voelt je fysiek, mentaal en emotioneel klaar om terug te keren naar het werk na je burn-out. Je maakt plannen om geleidelijk aan, op te starten. Het gaat goed met je, JE BENT ER KLAAR VOOR EN TOCH,…

Toch is er een stemmetje dat zegt: MAAR WAT ALS HET NIET LUKT, WAT ALS IK HERVAL?
“Hoe kan ik hiermee omgaan, wat kan ik hieraan doen?” is een vraag die vele van mijn cliënten stellen.

In deze blog deel ik vier strategieën om met deze angst om te gaan en die jou helpen je vertrouwen te herstellen.

STRATEGIE 1: Word bewust van jouw afgelegde weg

Het leven na je burn-out is niet meer hetzelfde als voor je burn-out. Gelukkig maar! Een burn-out wordt niet voor niks een ‘spiritual awakening’ genoemd: je bent bewuster geworden van jezelf, van wie je bent, wat je wilt en niet meer wilt, wat belangrijk is voor jou in je leven. Je hebt geleerd wat het met je kan doen om maar te blijven gaan zonder pauze of ruimte voor herstel of jezelf weg te cijferen om niemand teleur te stellen. Je hebt gezien wat er gebeurt wanneer je op doorzettingsvermogen en karakter alle ballen in de lucht blijft houden, behalve jouw ‘zelfzorgbal’, die je als eerste hebt laten vallen. Je hebt ervaren hoe het is als de ‘rek op is’ en hij knakt, welk herstelproces het vraagt op fysiek, mentaal en emotioneel vlak.

Van dit alles was je je niet bewust voor je burn-out. Toen leefde je in de overtuiging dat je de superman of vrouw versie was van jezelf. Je bent ondertussen getransformeerd naar een hoger ontwikkelde versie van jezelf: één die voor zichzelf kan zorgen, die gezonde grenzen kan aangeven, die bewust is van zichzelf en van wat belangrijk is. Je hebt een ‘innerlijk kompas’ ontwikkeld wat je zal helpen te navigeren in de snel veranderende wereld vol met prikkels en wat jou op koers zal houden. Dit kan je niet meer ‘niet weten’. Je bent doorheen dit proces gegroeid als persoon en deze groei kan je niet meer ‘wissen’. Je kan wel eens het noorden kwijt zijn, je kompas heb je steeds op zak.
Sta bewust stil bij de weg die je hebt afgelegd, noteer jouw bronervaringen, jouw lessons learned, maak hiervan een ankertje wat je kan meenemen of dicht bij jou kan houden op de moeilijke momenten.

STRATEGIE 2: Luister naar de boodschap die de angst jou komt brengen

Het voelen van angst, wordt ervaren als een teken van ‘zwakte’ waardoor we ‘angst’ liever onderdrukken: het mag er niet zijn, we vinden van onszelf dat we het zouden moeten aankunnen en dat we niet zo flauw moeten doen, etc… Het veroordelen of onderdrukken van een emotie maakt de emotie alleen maar groter, waardoor de angst macht krijgt over jou.

Een effectievere strategie is te luisteren naar jouw angst. Wat komt ze jou vertellen? Luisteren naar je emotie, doe je als volgt:

  • Sta bewust stil bij wat je voelt, voel je angst.
  • Word een waarnemer van de emotie, je stelt vast dat je angst voelt, zonder iets te willen veranderen
  • Waar in je lichaam voel je deze angst?
  • Je stelt jezelf de vraag: wat wil die angst mij vertellen?
  • Welke boodschap heeft deze angst voor mij?
  • Wat is de positieve intentie van angst? Wat probeert deze angst voor mij te doen?

In het algemeen maakt angst je scherp en bewust en probeert ze jou naar ‘veiligheid’ te brengen. In deze context kan het concreet betekenen: een bezorgdheid om je welzijn en vraagt jouw angst je of je aandachtig wilt blijven op het trekken van gezonde grenzen, op het stap voor stap terug te keren en niet teveel in één keer van jezelf te verwachten. Door voor jezelf te benoemen waar het echt om gaat, kan je er ook iets mee doen.

Door de vraag te onderzoeken bij jezelf wat jouw angst jou komt vertellen, kan je eraan werken en meer veerkracht ontwikkelen.

STRATEGIE 3: Maak heldere afspraken met je omgeving

Dit is een stap die je te zetten hebt vóór je eerste werkdag. Een afspraak met je leidinggevende waarbij je bespreekt wat voor jou haalbaar is en wat niet meer en wat jij nodig hebt om terug aan de slag te kunnen gaan: een rustige werkplek, taken die moeten wegvallen, afspraken over beschikbaarheid en bereikbaarheid, maw… Zie het als de eerste stap om je nieuwe zelf in de wereld te zetten.

Hetzelfde gesprek heb je te voeren op het thuisfront met je partner en kinderen: waar je hun hulp verwacht, wanneer ze jou even rust moeten gunnen, verdeling van de huishoudtaken, etc…

Door het maken van die afspraken, krijg je een gevoel van controle. De terugkeer wordt concreter en je kan de film zien afspelen van hoe het zal lopen. Dit geeft vertrouwen en rust en zal jouw angst kalmeren.

STRATEGIE 4: Wees mild voor jezelf

Uiteraard vind je het spannend om terug te keren, en ben je een beetje bang. Dat is perfect normaal. Leg de lat niet te hoog, ga in acceptatie en kijk met mildheid naar jezelf. Het zal misschien nog niet helemaal lopen zoals je zelf zou willen. Misschien heb je nog last van geheugen- en concentratieproblemen. Je zal misschien snel moe zijn en op tijd moeten rusten. Je zal misschien collega’s teleurstellen met jouw ‘neen, dat lukt me niet’. Dat is het pad dat je te volgen hebt. Heb niet de verwachting van jezelf dat je terugkeert naar je oude onuitputtelijke zelf. Je hebt immers net geleerd dat die onuitputtelijkheid niet zonder nadelen is gebleken.
Wees mild voor jezelf, zoals je voor een goede vriend, vriendin of collega zou zijn. Van hem of haar zou je ook niet verwachten dat het allemaal perfect moet lopen en die goede vriend zou je zijn proces gunnen. Gun jezelf dus evenveel als die goede vriend.

Sta jij ook op het punt terug te keren? Ervaar je ook die angst? Heb je hulp of begeleiding nodig om de re-integratie naar je werkplek aan te vatten of om helder te krijgen wat je precies wilt?

Samen gaan we op weg. Dit kan fysiek volgens de veiligheidsmaatregelen, met een online gesprek of via wandelcoaching op een veilige afstand.

Zit je zelf in deze situatie of heb je ze meegemaakt? Laat weten hoe jij er mee omgaat en wat jou geholpen heeft om om te gaan met de angst. Sharing is caring en reageer op deze post voor nog wat extra tips voor de lezers.